Jacques Tange 

 

Met zijn dissidente stijl heeft Jacques Tange (1960, Vlissingen) in het eerste decennium van de 21ste eeuw een zelfstandige positie in de Nederlandse beeldende kunst verworven. Ogenschijnlijk sluit hij aan bij een picturale traditie, maar het is vooral de psychologische lading van zijn onderwerpen die intrigeert. De relatie tussen mannen en vrouwen, de macht die het vrouwelijke uitoefent in de psyche van de man. De kunstenaar sublimeert dat verschijnsel door in een stroom schilderijen waaraan geen einde lijkt te komen, gestalte te geven aan het erotiserend effect van vrouwelijke vormen, met de schijnwerper steeds gericht op de billen, en hun schoonheid in olieverf te bezingen. Een esthetisch avontuur dat in de schilderkunst op zich staat, en waarmee Jacques Tange een volstrekt eigen podium heeft geschapen. Daarop speelt zich een van de meest boeiende raadsels uit het leven van de mens af. Zelfs als het onthuld – ontsluierd? – lijkt te worden, geeft het zijn geheim(en) niet prijs. Dat verklaart waarom de mannen op deze schilderijen en misschien ook wel de mannen daarbuiten, ik-lozen zijn, onderworpen aan mysterieuze krachten die hun actieradius bepalen maar die zij alleen uit hun ooghoeken durven waar te nemen.